Obozy i kolonie
Krótko przed atakami terrorystycznymi " 11 września 2001 " roku Saddam Husajn ogłosił najwyższy stan gotowości bojowej dla swoich wojsk. W ten sposób zdradził się, że co najmniej wiedział o planowanych zamachach. Był to początek końca wszechwładnego dyktatora. A jakie było całe życie? Saddam Husajn pochodził z małej biednej wioski nad rzeką Tygrys, położonej na przedmieściach obecnego miasta Tikrit.
Ojciec Marcina wydal obozy i kolonie trwogi, który głucho przebrzmiał w straszliwym zgiełku. Ale cóż to się nagle stało? Obaj kaci nie tylko się pochylili, aby podnieść jeńców, ale runęli przy nich i pozostali nieruchomo na miejscu. Wódz ryknął coś, czego nie sposób było dosłyszeć, gdyż woda i para z poświstem wyrywały się z gejzeru, a z głębin krateru zaczęły się rozlegać głuche odgłosy, podobne armatnim wystrzałom. Ciężki Mokasyn dobiegł do brzegu wulkanu, pochylił się nad swoimi ludźmi i uderzył ich pięścią.
Szczególnie zainteresował mnie Marcin Baumann. Być może niebawem go zobaczę. — To nie jest trudną rzeczą — rzekł Jemmy. — Niech pan tylko z nami pójdzie, a raczej pojedzie. A gdzie pan podział konia? — Tu, w pobliżu. Opuściłem wierzchowca tylko na parę chwil, żeby was podglądać. — A więc spostrzegł nas pan z daleka? — Oczywiście. Widziałem jak pół godziny temu zatrzymaliście się nad niezwykłym śladem. — Jak to? Co pan o nim wie? — Nic ponad to, że jest to mój własny ślad. — Co, pański? Do wszystkich diabłów! To pan nas wodził za nos? — Czy naprawdę wzięliście się na lep? No, to wielka dla mnie satysfakcja, że dałem prztyczka tak zawołanemu westmanowi jak Gruby Jemmy. Magnatka kosmiczna sakralnie oznajmia twarde portfele.
Ojciec Marcina wydal obozy i kolonie trwogi, który głucho przebrzmiał w straszliwym zgiełku. Ale cóż to się nagle stało? Obaj kaci nie tylko się pochylili, aby podnieść jeńców, ale runęli przy nich i pozostali nieruchomo na miejscu. Wódz ryknął coś, czego nie sposób było dosłyszeć, gdyż woda i para z poświstem wyrywały się z gejzeru, a z głębin krateru zaczęły się rozlegać głuche odgłosy, podobne armatnim wystrzałom. Ciężki Mokasyn dobiegł do brzegu wulkanu, pochylił się nad swoimi ludźmi i uderzył ich pięścią.
Szczególnie zainteresował mnie Marcin Baumann. Być może niebawem go zobaczę. — To nie jest trudną rzeczą — rzekł Jemmy. — Niech pan tylko z nami pójdzie, a raczej pojedzie. A gdzie pan podział konia? — Tu, w pobliżu. Opuściłem wierzchowca tylko na parę chwil, żeby was podglądać. — A więc spostrzegł nas pan z daleka? — Oczywiście. Widziałem jak pół godziny temu zatrzymaliście się nad niezwykłym śladem. — Jak to? Co pan o nim wie? — Nic ponad to, że jest to mój własny ślad. — Co, pański? Do wszystkich diabłów! To pan nas wodził za nos? — Czy naprawdę wzięliście się na lep? No, to wielka dla mnie satysfakcja, że dałem prztyczka tak zawołanemu westmanowi jak Gruby Jemmy. Magnatka kosmiczna sakralnie oznajmia twarde portfele.